Zwanger zijn, bevallen en dan?!

Zwanger worden:

Dat was een piece of cake voor ons. 3 maanden gestopt met de pil, ff flink aan de bak in bed en ja hoor, 8 februari 2014 stonden daar twee streepjes in het venstertje van mijn zwangerschapstest! Zwanger!!! 

 

Zwanger zijn:

Ja, jeetje. Zwanger. Wow. En nu? Eerste maanden was ik misselijk, elke dag, maar ik kon/hoefde niet over te geven. Zo irritant! Buikpijn en mijn borsten begonnen strak te staan, werden super gevoelig. Dan steeds naar de verloskundige, echootje hier, echootje daar, voorlichting, wat mag wel/niet tijdens zwangerschap, hoe wil je bevallen, ga je borstvoeding geven, heb je al een kinderkamer/kinderwagen/kleren/spullen/troep, hoe ga je het straks doen met werk, wat wordt het, slik je wel foliumzuur, slik je wel extra vitamines, eet je wel genoeg vis, wil je weten wat het wordt, is het gezond, groeit het goed, groeit het te hard, groeit het niet goed genoeg, til je wel goed, neem je wel genoeg rust/beweging, ga je zwangerschapsgym/yoga/mindfullness doen, waar wil je bevallen, weet je al een naam en vooral bereid je voor...In ieder geval het is een rollercaoster aan emoties dat zwanger zijn al, maar dan ook nog al die vragen en veranderingen die op komst zijn, daar kun je echt horendol van worden. Dan ga je te rade bij internet, vriendinnen met kids, mama en schoonmama, tante's, oma's, maar je hoort zoveel meningen en ideeën dat je nog gekker wordt! Het beste? Gewoon doen wat zelf het beste voelt (afgezien van een aantal basisdingen zoals NIET ROKEN!) en hopen dat het allemaal goed gaat/komt met die kleine spruit in je buik. Tenslotte gaat het erom dat hij/zij zo gezond mogelijk is.

 

 

2,5 jaar later

En ineens zit je daar. 2,5 jaar later. Een lange mooie dochter, lekker bijdehand en wijs. En wilden we een tweede... maar zo makkelijk als dat 3 jaar geleden ging, zo moeilijk gaat het nu. Al 1,5 jaar bezig met proberen, het lukt maar niet. Er is volgens de medische wereld niets mis met mij of mijn man. Alleen het feit dat ik over 2 weken 40 wordt... doet mij huiveren. Het gaat niet meer lukken. En mijn lichamelijke toestand is ook niet opperbest... overgewicht, een hernia en mogelijk een operatie on the way.

 

Dus  

Lees verder...

Bevallen en nu?! De eerste weken... wennen wennen wennen

Nu zit je op de roze wolk, tenminste lichtroze, soms een beetje grijs, maar in ieder geval op een wolk. De hormonen gieren nog steeds als een gek door je lichaam, iedereen feliciteert je met het resultaat, met dat mooie meisje. Je borsten worden huge, omdat ik direct na de geboorte mijn borsten heb aangeboden en ja zo'n kleintje zuigt direct hihi. Pas na een paar weken heb je echt genoeg melk aangemaakt en krijg je stuwing, ook heel leuk. Not! Maar dan de gebruiksaanwijzing van je kindje... waar is die? Het jammere is dat ze die er niet bij leveren. Ofwel je moet het zelf uitzoeken. Overdag is de kraamverzorgster er en kun je alles vragen wat je niet weet. Dat is mooi. Maar die nachten zijn echt verschrikkelijk, tenminste dat vond ik. De hele dag was mijn druifje heel zoet, dronk ze goed en was er niets aan de hand. Maar s'avonds in bed... nee ik wil niet. Of ze wilde in ieder geval niet alleen in een bedje liggen. Dus heel wat avondjes rondlopen met het meisje, de borst geven, weer een nieuwe luier, even zitten, weer brullen, proberen te slapen in bed, nee. Dan bij ons slapen, tussen ons in op het aankleedkussen. Nee, slapen wij niet. Pff, heel gebroken nachten verder, kwam er eindelijk een soort van ritme in het leven van ons. En ja, ze ging slapen in d'r eigen bedje en papa en mama konden weer 's een keer 5 uur achter elkaar slapen!!! Oh wat waren we blij!!!

 

Maar man, man, wat is dat wennen zeg. Zo'n eerste kleintje. Iedereen heeft een mening en weet het beter. Laat haar maar effe huilen, is goed voor d'r, niet teveel mee lopen, dan verwen je haar, etc. etc.. En nee, wij huilden vroeger echt niet zoveel hoor, hoor je dan van je moeder/schoonmoeder. Maar goed, na wat gekloot zijn we na een week of 3 aaridg gewend. Gewend aan het nieuwe ritme, ons kleintje is gewend aan ons en we leren elkaar steeds beter kennen. Dat is fijn. Maar ik vond het wel erg zwaar die eerste paar weken.  

Bevalling...niet echt een pretje!

Mijn laatste bericht was ik 36 weken zwanger en redelijk klaar met dat zwanger zijn... Niet wetende dat het nog veel langer zou duren. Ik ben nl. pas bevallen met week 41+4, bijna 42 weken dus... mijn buik hing over mijn knieen, mijn rug leek gebroken en mijn onderkant (bekkenbodem) leek wel van gum... Gatver zeg, wat was ik er klaar mee. Ik moest natuurlijk elke week naar de verloskundige, niets aan de hand met mij of de baby. Alles ging goed, dus ja ga maar weer naar huis en wachten. Wachten op weëen. Nooit geweten dat je daar zo naar uit zou kijken, maar my god wat wilde ik graag dat ze eruit kwam. Mijn lichaam was klaar met dit zware werk en gezeul. 

Met 41+2 ben ik gestript, gebeurde niets, maar toch eindelijk op dag 4 begonnen s'avonds de weeën. Lag gewoon in bed, maar rond 23.30 moest ik erg veel plassen en had ik ineens heel erg buikpijn. En om 00.30 uur hield ik het niet meer en heb Frank wakker geschud. Die reageerde als volgt: "Huh, wat sta jij nou weer te doen? Ben je aan het rekken?"... Dit omdat ik tegen de muur voorover gebogen stond en op die manier de weeën kon opvangen, luid puffend ondertussen...omdat ik om de 2 minuten verging van de pijn. Kut, dit waren dus weeën!!! Hup verloskundige gebeld, die was er snel en toen s'nachts naar het ziekenhuis gegaan, ik wilde toch meer zekerheid dan thuis aanklooien (en dat was dus een hele GOEDE beslissing!). Zit je dan in de auto... in een superwijde, versleten joggingbroek, make-up op je kin, haar als touw, plastic regenlaarzen aan (alleen die konden mijn opgezette voeten nog aan) op een vuilniszak met een kotsemmer tussen je benen. Eh ja, heerlijk! En maar puffen. Godskolere, wat doen weeën pijn!

Anyhoe, eindelijk geïnstalleerd in het ziekenhuis, puf me de kolere, mag ik even onder de douche zitten. Dat gaf wat verlichting, heerlijk! Maar de vk vond dat het nog niet hard genoeg ging, dus hup liggen en daar werden mijn vliezen gebroken... Toen werd ik in allerijl in mijn blootje met een handdoek en oude trui om me heen van de poliklinische bevallingshoek naar de medische bevallingskamer geraced. Waarom? Het vruchtwater was zwart-bruin, ofwel mevrouw had in het vruchtwater gepoept en dus werd ik ineens een medisch geval. Gelijk aan de monitor, zowel ik als de kleine en kon ik kiezen voor pijnbestrijding. Zo stoer en aards als ik ben, zei ik de hele zwangerschap door dat ik graag natuurlijk wilde bevallen zonder pijnbestrijding etc. Je lichaam is er tenslotte voor gemaakt toch?! Maar na 5 uur puffen en verreken van de pijn heb ik toch de morfine mijn lichaam in laten vloeien en wat was dat HEERLIJK! Effe een stuk minder pijn, dat was fijn. Ondertussen lag ik in elk denkbaar standje op dat ziekenhuisbed, maar vorderde het niet. Ik had wel op een gegeven moment 9 cm ontsluiting, maar mijn kleintje in aantocht lag verkeerd om. Ze was een zgn. sterrekijker. Dan ligt ze dus op haar buik en kan ze de draai in mijn bekken niet goed maken. Maar op een gegeven moment zag je haar hoofdje zitten en dus mocht ik persen!

 

Dat was fijn dat persen, maar wat een kracht kost dat zeg! Zeker als het niet opschiet, steeds weer werd er gezegd, ze is er bijna, hup doorgaan. Hou vast hou vast en druk!!! Maar nee, met geen enkele milimeter schoof ze op, ze zat vast! Gyneacoloog ging aan de slag met de vacuümpomp, maar ook dat werkte tot 2 keer toe niet. Ondertussen was het 12.30/13.00 uur s'middags, oftewel ik was al bijna 12 uur bezig met bevallen!!!!

Na de 2e poging met de vacuümpomp, moest ik alsnog naar de Ok voor een keizersnede, dus werd ik binnen 2 minuten losgekoppeld en weggereden naar de OK. Daar ging heel snel een hele grote naald in mijn rug, want ik kreeg een ruggeprik. Zit je daar naakt met hevige weeën en ineens, ahhhhhh verlichting, ik voelde helemaal niets meer aan de onderkant of buik. Wat een heerlijkheid!

Na wat snijden, trek- en duwwerk, hing daar ineens een hard brullend meisje in de lucht... MIJN DOCHTER!  Mijn man heeft gezien hoe ze eruit gehaald is, heeft haar schoongemaakt en de navelstreng doorgeknipt en was zo trots. Even bij mij een kusje gehaald en daarna moesten ze mama weer dichtnaaien. Dat duurde en duurde maar. Ik kreeg het heel koud, moest overgeven en mijn hartslag was veel te laag, dus uiteindelijk op de vercouverkamer nog 2 uur gelegen om bij te komen. Tering zeg, wat was ik moe. Ondertussen zat mijn man met Guusje op zijn blote bast in een hele warme kamer samen bij te komen. Niet veel later was ik eindelijk herenigd met mijn kleintje... hehe.

Opluchting en blijdschap. We hebben het gehaald!  

36 weken zwanger

Goed.... ik heb niet echt de blog bijgehouden. Schandalig, maar er is ook zo veel gebeurd. In ieder geval ben ik nu officieel met verlof, alhoewel ik het hele jaar al werkloos ben geweest, maar goed, ik hoef nu 4 maanden niet te solliciteren. Niemand die me aannam, maar goed. Nu dus 36 weken zwanger, je bent aan het indalen, ik heb al voorweeën en mijn buik is huge. Zwaar is het ook. Lichamelijk ben ik nu echt een zwangere koe.

Maar je wordt dus een... meisje! Je kamertje is klaar, we zijn verhuisd, we zijn getrouwd en we zijn er helemaal klaar voor. Alles in huis, alles is klaar om zo'n klein murmeltje te verwelkomen. Hoe zal de bevalling gaan? Geen idee. In ieder geval gaat het pijn doen en je moet eruit. Dat is het enige wat we zeker weten. we zien het wel. Ik ga me niet druk maken, ik ga ontspannen erin en hopen maar het beste.

19 weken en we tellen door

Vandaag ben je alweer 19 weken onderweg...al 133 dagen ben ik zwanger en het voelt raar. Ik ben op dit moment een beetje onzeker omdat ik de baby niet altijd voel, ik voelde hem/haar wel elke dag en nu al een paar dagen niet. Maar goed, ik ga ervan uit dat het goed gaat en dat hij/zij gewoon nog errug veel ruimte heeft in die grote buik van mij. Volgende week donderdag hebben we de 20-weken echo, ik hoop zo dat alles goed gaat. Stress probeer ik te vermijden, maar het lastige is dat we op dit moment ook nog bezig zijn met de verkoop van het huis en de aankoop van een nieuw huis. Als de hele plannning goed gaat, verhuizen we half augustus/begin september... pff. Ik kan me nu al druk maken om alles wat nog moeten doen, alles wat we nog moeten kopen en regelen voor de baby. Pff. Maar goed, het zal wel goed komen, dat moet gewoon. Ik ga weer even verder met mijn thee en volkoren biscuitjes... ciao

Zon

Zo... het is weer 's mooi weer in NL en direct lekker buiten zitten natuurlijk op het balkon. Maar lang in de zon zitten, trek ik niet meer. Ik krijg het heel snel warm en doe maar rustig aan. Ook goed insmeren, want ik wil echt geen zwangerschapsmasker haha. Verder kan ik niet veel eten in één keer, dus vaker wat kleins en het maagzuur is ook niet fijn. Maar goed, shit happens. En ik lijk nu voor het eerst wat vocht vast te houden, mijn ringen kan ik even niet verdragen, nou ja, zit toch geen goud bij haha.

 

Fijne zondag!

 

p.s. nog 3 dagen wachten en dan de 18-weken echo... ben je een jongen of meisje? Ik denk een jongetje... 

17 weken zwanger

Nu ben ik 17+2 weken zwanger, ofwel ik ben bijna op de helft van de 'draagtijd' en ik voel me beter dan de afgelopen maanden. De moeheid, misselijkheid, niet eten, stemmingswisselingen, huilen als een tranend ui, onzeker voelen en hopen dat het maar goed gaat. Het is wat zwanger zijn. Ik wilde het altijd al, maar nu ik het ben vond ik het begin erg spannend en moeilijk. Alles verandert. Alles wordt onzeker, kan ik dit wel?! Hoe moet dat allemaal? Heb ik wel geld genoeg? Kan ik wel een goede moeder zijn/worden? Hoe? Al die vragen komen boven drijven terwijl je al volop aan het moederen bent, want ik was tenslotte gestopt met de pil en lees verder Lees verder...

Welkom

Zwanger!!!

Op zaterdag 8 februari 2014 gaf de zwangerschapstest aan, dat het raak was. Het was wel een heel licht streepje, maar toch... er was een streep! Onwerkelijk en wow. Dit na slechts 5 maanden gestopt te zijn met de pil en nu ineens raak. Gek gevoel. We zijn beiden erg blij, maar tegelijkertijd ook nieuwsgierig...wat gaat er gebeuren? Hoe ga ik me voelen? Gaat het wel goed? Iedereen weet dat je in de eerste 3 maanden chill moet doen, het kan altijd misgaan, maar die kans is 14% ofwel 86% dat het goed gaat! En ja hoor het gaat goed. Nu ben ik 17+2 dagen zwanger en voel ik soms al wat gekriebel ofzo in mijn buik en achter mijn navel. Vreemd. Maar zal dat de baby zijn of niet?!